وظایف جهانی حزب ما

 

مصطفی صابر

اعتصاب کارگران واحد مقدمه ای است بر یک انقلاب کارگری در ایران. بحث طبعا این نیست که این اعتصاب مستقیم و خطی به انقلاب کارگری منجر میشود یا نه. بحث این است که انقلاب کارگری بروشنی در چشم انداز است و این ناشی از ضرورت های  اوضاع و شرایط ایران است.  اوضاع و شرایطی که خود اعتصاب واحد و به اعتبار آن به میدان آمدن بی سابقه کمونیسم کارگری و حزبش،  محصول آنست. جلوه ای از آنست. اوضاع و شرایطی که در عین حال از همین اعتصاب واحد و نقش حزب کمونیست کارگری چه در داخل و چه در سطح بین المللی تاثیر میپذیرد.  به جوشش درمی آید، انقلابی میشود!

بگذارید اینطور بگویم، آنچه که ما در جریان اعتصاب کارگران واحد و تاثیرات سیاسی و بین المللی آن دیدیم تنها پوسته واقعیت است. خود واقعیت زیر این پوسته بسیار بسیار عظیم تر است. اعتصاب واحد، 15 فوریه و نقش حزب ما تنها پیش فورانهای یک آتشفشان عظیم در حال طغیان در ایران است  که جهان را تکان خواهد داد.

[an error occurred while processing this directive]

 به مبارزات و اعتصابات کارگری که هرروز در گوشه و کنار ایران در جریان است دقت کنید. به پیروزی کارگران کشتی سازی صدرا که همین دیروز بدست آمد (اخبار مفصل آنرا حزب منتشر کرده است) به تحرک های کارگری که در سنندج در جریان است دقت کنید، به اعلام حمایت هایی که اینجا و آنجا از کارگران شرکت واحد شد، از شمال تا جنوب از ایران خودرو تا پتروشیمی توجه کنید.  و بعد به تحولات این چند ساله دقت کنید. به اعتصاب کارگران بهشهر، کاشان، خاتون آباد، به مبارزات معلمان و پرستاران. بعد اینها را کنار مبارزات مردم شهرهای کردستان، 20 آذر امسال در دانشگاه و تظاهرات زنان و سرود انترناسیونال در خاوران و غیره قرار دهید.  پشت سر اعتصاب کارگران شرکت واحد و پیش روی های سیاسی و جهانی آن این نیروی عظیم  آماده جهش  است. اگر اعتصاب واحد چیزی را برجسته جلوی چشم همه گرفت این بود که این نیرو انتخاب سیاسی اش را کم و بیش کرده است.  این امید را به شدت تقویت کرد این نیرو که تمام چرخ ها را در ایران به حرکت درمی آورد، از کارخانه تا مزرعه و معدن، از مدرسه تا بیمارستان و حمل و نقل و غیره، قدرت عظیم طبقه کارگر است که تحت شعارها و پرچم چپ و مشخصا کمونیسم کارگری و حزبش به میدان خواهد آمد. علیه جمهوری اسلامی و حکومت مذهبی به میدان خواهد آمد. علیه  فقر و بی حقوقی و نابرابری به میدان خواهد آمد. علیه جنگ و هرج و مرج و سناریو سیاه به میدان خواهد آمد. برای آزادی و برابری به میدان خواهد آمد. و بخش اعظم جامعه را بدنبال خود بسیج خواهد کرد.

این البته بهیچ وجه کار آسان و ساده ای نخواهد بود و کار غول آسایی بویژه از ما طلب میکند. تمام بورژوازی، چه جمهوری اسلامی و اپوزیسیون بورژوایی اش، و چه بورژوازی جهانی به رهبری غرب، در تدارک است که چنین اتفاقی نیفتد و اگر افتاد در نیمه راه متوقف شود. تهدید جنگ و بمب اتم و به خاک و خون کشیدن دنیا، تلاش های هر روزه دهها رادیو و تلویزیونی که دارد تفرقه و نفرت قومی میپراکند، تمام نیروهایی ارتجاعی که دارند تفنگ هایشان را روعن میزنند و آماده میکنند که بوقتش سهمی از قدرت را بگیرند و خلاصه هزار یک عامل بازدارنده جلوی این تحول ایستاده است. اما در عین حال قدرتی که اینجا متراکم شده است بسیار عظیم است.  کسی نمی داند کی فوران میکند  (فکر کنم انقلاب همیشه همه  و حتی انقلابیون را هم غافلگیر میکند!)،  اما نیروی اجتماعی ای که به حرکت درمی آید عظیم و متنوع و پر ابتکار و پر امکان خواهد بود. پیروزی آن الزاما محتوم نخواهد بود.  اما حتی با اولین تحرکات این نیروی اجتماعی صورت مساله هایی که بورژوازی در ایران و جهان مقابل بشریت قرار داده است به سرعت تغییر خواهد کرد و بسرعت نیرویی عظیم را در سطح جهانی به خود جذب خواهد کرد. نیرویی که در این دو قطب ارتجاع اسلام سیاسی و میلیتاریسم دول غربی، هیچ کدام را قبول ندارد و  دنبال راه سومی میگردد.

قبلا در رابطه با بحران اتمی جمهوری اسلامی  نوشتیم که بحران اتمی فعلی و ابعاد فوق العاده جهانی آن در واقع انعکاس این واقعیت است که حل بحران جمهوری اسلامی بیش از پیش ابعادی بین المللی پیدا کرده است. بعبارت دیگر حل و فصل مساله جمهوری اسلامی حتی از نقطه نظر بورژوازی دیگر بهیچ وجه یک مساله خانگی و یا منطقه ای نیست، بلکه به مسائل اساسی زمان ما ، یعنی به سرانجام رساندن جدال اسلام سیاسی از یکسو  و دول غرب از سوی دیگر و کلا به تعیین تکلیف جهان بعد از 11 سپتامبر و بعد از جنگ عراق و دوره نظم نوین جهانی گره خورده است. حال باید تاکید کنیم که، دقیقا به همین دلیل خصلت بین المللی بحران جمهوری اسلامی، حل انقلابی و کارگری آنهم ابعادی فوق العاده جهانی خواهد یافت.  نشانه های اینرا میشود در ابعاد بین المللی که اعتصاب کارگران شرکت واحد پیدا کرد، بویژه در تظاهرات جهانی 15 فوریه (چهارشنبه هفته قبل) دید.

این واقعیات همانطور که موقعیت و مسئولیت حزب ما را در اوضاع ایران تغییر داده،  موقعیت و وظایف جهانی جدیدی در برابر آن قرار داده است. در این مورد باید مفصلتر صحبت کرد، اما یک مساله بسیار روشن است. اگر قرار است در این موج جدید رویارویی اسلام سیاسی و دول غرب که محور آن تعیین تکلیف با جمهوری اسلامی و پرونده اتمی است، بشریت آزادیخواه با پرچم  مستقل خود به میدان بیاید و اجازه ندهد دنیا عرصه تاخت و تاز آمریکا و میلتاریسم اش از یکسو و تروریسم و وحشی گری اوباش اسلامی از سوی دیگر باشد، این دست ما را می بوسد. این پرچم دست ما است!  این ما هستیم  که اینبار میتوانیم به نمایندگی از کارگران و مردم آزادیخواه ایران در سطح جهان ظاهر شویم و هسته اصلی نیروی سومی را تشکیل دهیم که نه جانب اسلامی ها را میگیرد، نه کنار میلیتاریسم دول غربی می ایستد و نه صرفا به مخالفت پاسیفستی با جنگ بسنده میکند. اینبار در مرکز کشاکش های جهانی بورژواها نیروی انقلابی کارگران قد علم کرده و  حزب و نماینده دارد. این حزب و نماینده ما هستیم و به همین عنوان باید  بخش های وسیعی از مردم جهان را به مخالفت قاطع علیه  تهدید جنگ و سیاست های دول غربی و در عین حال  حمایت فعال از مبارزه مردم ایران برای سرنگونی جمهوری اسلامی و عقب راندن اسلام سیاسی جلب کنیم.